Kredietbeoordelaars lopen achter bij financiële markten, zo blijkt uit de subprime crisis en uit een analyse van de huidige schuldencrisis. Door hun werkwijze zijn ze tevens afhankelijk van opdrachtgevers, terwijl de wijze waarop ratings tot stand komen zeer ondoorzichtig is. Bovendien hebben drie grote rating agencies een dominante positie op de markt voor kredietbeoordelaars, die voor nieuwe toetreders slechts met de grootst mogelijke moeite toegankelijk is.
Ons vertrouwen in slechte ratings van credit rating agencies is misplaatst. In het macroprudentiële toezicht en accounting standards wordt er te veel waarde aan gehecht. Meer concurrentie zal leiden tot een hogere kwaliteit van credit ratings. Hogere transparantie is eveneens noodzakelijk, voor meer concurrentie en verbetering van de interpretatie van de ratings en de eigen analyse van gebruikers.
Tot slot: er zijn verschillende plannen voorgesteld om beleidsveranderingen door te voeren in de rating sector, waaronder een netwerk van kleine kredietbeoordelaars, een Europees Ratingbureau en zelfs delegatie van ratings van overheidsschulden aan de ECB. De eerstgenoemde mogelijkheid is het minst gewenst vanwege hoge toetredingskosten voor nieuwkomers op de rating markt, te verwachten coördinatieproblemen en het gebrek aan schaalvoordelen. Delegatie van ratings van overheidsschulden aan de ECB is in principe mogelijk, maar leidt tot conflicterende belangen binnen de ECB. Alleen de keuze voor een European Rating Agency kan de kwaliteit en de transparantie van ratings verbeteren. Dit vergt echter hoge initiële kosten, en het kost tijd voordat het Europees Ratingbureau zijn reputatie in financiële markten vestigt.